عوارض میوم رحمی در بارداری

بررسی عوارض انواع فیبروم های رحمی در بارداری

بیشتر میوم رحمی در داخل عضله رحم قرار می گیرند. به اصطلاح میوم های اینترامورال نامیده می شوند. اگر این فیبروم ها در اندازه های کمتر از پنج سانتی متر باشند روی حفره داخلی رحم یا اندومتر فشار نیاورند، معمولا عوارض چندانی در حین بارداری اتفاق نمی افتد. اگر عارضه فیبروم های اینترامورال بزرگ شامل زایمان زودرس، جدا شدن زودرس جفت و خونریزی های پس از زایمان است.

برخی از فیبروم های رحمی از قسمت بیرونی به رحم متصل می شوند و اصطلاحا ساب سروزال نامیده می شوند. این فیبروم ها معمولا بدون علامت هستند و در صورتی که سایز کوچک داشته باشند، اختلالی در بارداری ایجاد نمی کنند. فیبروم های ساب سروزال در صورتی که با پایه باریک به رحم متصل باشند ممکن است در حین بارداری دچار پیچ خوردگی شوند و سبب بروز مشکلاتی شوند.

آیا با وجود میوم های رحمی امكان بارداری وجود دارد؟

در پاسخ این سوال باید بگوییم بله امکان بارداری وجود دارد. البته خانم‌‌هايي كه دارای فیبروم های رحمی هستند و میوم‌ها‌یشان نزدیک مخاط رحم است، هنگامی‌كه ازدواج مي‌كنند، صلاح نيست كه جلوگيري کنند. این کار آن ها منجر به بروز مشكلات متعددي مي‌شود. معمولا توصيه می شود که ظرف يك‌سال اقدام به بارداری‌كنند. ولی اگر زني با وجود فیبروم جلوگيري نماید و بارداري را به چند سال بعد موكول‌كند، بعد از دوران بارداری و در طول اين مدت میوم های رحمی با هربار ترشح استروژن بزرگ و بزرگ‌تر مي‌شوند. ناگفته نماند که این وضعیت باعث زايمان زودرس، جدا شدن جفت، پارگي كيسه آب و حتی سقط جنين مي‌شود.

اگر فيبروم باعث بسته شدن مجراي دهانه رحم يا لوله‌هاي رحمي شود امكان ناباروري وجود دارد.

زناني‌كه با وجود میوم های رحمی باردار مي‌شوند، در زايمان سزارين دچار مشكل می شوند و برايشان این نوع زایمان خطرناك است. اگر در زمان سزارين، فیبروم رحمی در محل برش زايمان باشد، سبب خونريزي مي‌گردد. گرچه گاهي اوقات خانم‌‌ها تمایل دارند در زمان سزارين فیبروم های رحمی نيز برداشته شود. ولی چون رحم در دوران حاملگی خونی می باشد، میوم هم پر از خون است، گاهي برداشتن میوم های رحمی موجب خونريزي شده و باعث تزريق مجدد خون مي‌گردد.

گاهی اوقات زماني‌كه جراح مي‌بيند خونريزي بيش از حد معمول است، رحم را به‌طور كامل درمی‌آورند. به همين علت براي خانم‌هايي كه دوران بارداری‌‌شان با وجود فیبروم رحمی طي شده است، بهتر می‌باشد که به شكل طبيعي زايمان كنند.

با روش های جراحی میوم های رحمی آشنا شوید :

برداشتن میوم های رحمی به وسیله ی تکنیک میومکتومی با لاپاروسکوپ یکی از بهترین روش‌ها است. در این روش به جای یک برش ۱۴-۱۳ سانتی‌متری با ۲ تا ۴ سوراخ کوچک روی جدار شکم با بزرگ‌‌نمایی بسیار خوب دوربین آندوسکوپ، این امکان را می دهد که جراح تمام عروق منتهی به فیبروم های رحمی را تک‌به تک قطع  و فیبروم ها را از رحم جدا نماید.

در نتیجه اگر اندازه فیبروم اینترامورال بزرگ باشد و یا اینکه محور اندومتر را منحرف کرده باشد، ممکن است پزشک تصمیم بگیرد قبل از اقدام به بارداری میومکتومی یا خروج فیبروم توسط جراحی را توصیه کند.

به طور کلی کلی رفتار میوم ها در حین بارداری قابل پیش بینی نیست. فیبروم ها در طی سه ماهه بارداری ممکن است کوچک تر شوند. حتی ممکن است بدون تغییر بمانند و یا به شدت افزایش سایز پیدا کنند.

حتما باید افرادی که دارای فیبروم های رحمی هستند هر شش ماه یک بار سونوگرافی لازم را انجام دهند. باید فیبروم های رحمی آن ها مورد بررسی قرار گیرد. سعی اکثریت پزشکان بر این بوده، تا جایی که امکان دارد با انجام درمان های هورمونی و بسته به نوع و محل قرار گیری فیبروم های رحمی، درمان را آغاز نمایند. ولی برحسب نیاز و بر اساس نظریه پزشک امکان دارد که از روش جراحی فیبروم ها استفاده گردد.

بیشتر مطالعه کنید : انواع جراحی های متخصص زنان و زایمان

برای ارتباط با ما کلیک کنید .